ตกหลุมรัก

มีหลายคนบอกว่า
หากเราอยากให้เขาเห็นคุณค่าของอะไรแล้วล่ะก็
ต้องทำให้เขารักในสิ่งนั้นก่อน

สำหรับเรามันคือ การดำเนินชีวิตด้วยความรัก
เวลาทำอะไรที่ไม่รัก ไม่ชอบ มันยากเหลือเกิน
และจะให้ดีต้องทำงานกับคนที่เรารักด้วย

แต่ก่อนเคยเป็นคนที่ไม่เข้ากับธรรมชาติ พวกต้นไม้เอย
สิงสาราสัตว์เอย แมลง หรือแม้แต่ความชื้นที่อาจทำให้เราขึ้นรา

เมื่อเราได้ใกล้ชิด ดิน น้ำ ต้นไม้ และสรรพสัตว์
ก็เริ่มตกหลุมรัก
โดยเฉพาะในยามที่ลำบาก และมีเพืื่อนเป็นต้นไม้
ฉันก็ตกหลุุมรัก...

ตอนนี้ชอบมองต้นไม้ ดอกไม้มากขึ้นเยอะ
รักสัตว์มากขึ้น ตอนแรกดูเหมือนมันเป็นความฝันของคนอื่น
แต่ตอนนี้มันคล้ายๆ ว่าจะกลายเป็นความฝันของฉัน

ต้นไม้..กลายเป็นส่วนหนึ่งของฉัน
เมื่อฉันหลงรักต้นไม้

มีความรู้สึกหนึ่งที่เก็บไว้ 
เป็นความรัก ที่ไม่กล้าบอกใคร 
คือความรู้สึกที่ดี ที่ฉันมีให้เธอคนนี้ 

จะมีดอกไม้ให้เธอไม่รู้หมด (เธอไม่ต้องถามถึงเหตุผล) 
จะมีความอบอุ่นเมื่อเธอหนาว 
จะเป็นที่พักพิงสุดท้าย (เมื่อเธอไม่เหลือใคร) 

แต่ฉันขอได้ไหม 
ให้เธอรับความรักโดยไม่สงสัยอะไร 
คิดเสียว่าเป็นพรจากสวรรค์ ที่มอบให้เธอคนเดียว 
และจะมอบให้เธอคนนี้ตลอดไป 

และถ้าวันพรุ่งนี้เธอนั้นเจอปัญหาอะไรมากมาย 
ให้ความรักของฉัน ช่วยพาเธอผ่านพ้นไป 
เพราะชีวิตฉันมีค่าเมื่อได้รักเธอ 

เธอทำให้ได้รู้ว่ารักแท้เป็นอย่างไร 
รักไม่มีข้อแม้ เติมเต็มชีวิตแค่ไหน 
ถึงแม้สุดท้ายเราจะไม่ได้รักกัน 

แต่ฉันขอได้ไหม 
ให้เธอรับความรักโดยไม่สงสัยอะไร 
คิดเสียว่าเป็นพรจากสวรรค์ ที่มอบให้เธอคนเดียว 
และจะมอบให้เธอคนนี้ตลอดไป 

และถ้าวันพรุ่งนี้เธอนั้นเจอปัญหาอะไรมากมาย 
ให้ความรักของฉัน ช่วยพาเธอผ่านพ้นไป 
เพราะชีวิตฉันมีค่าเมื่อได้รักเธอ 

เพราะชีวิตฉันมีค่าเมื่อได้รักเธอ

เพราะรู้ว่าเส้นทางนั้นอีกแสนไกล
รู้ว่าที่เดินผ่านมาช่างว้าเหว่
รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

วันนี้ฉันจึงยืนอยู่และเปิดหัวใจออก
รับรู้และสัมผัสความรัก
ที่ผู้คนต่างหยิบยื่นให้
ฉันรู้ว่ามันเป็นดั่งขุมทรัพย์

ในโลกกว้างใหญ่ที่อ้างว้่าง
ฉันรู้ว่าความรักของเธอทั้งอบอุ่นและยิ่งใหญ่เพียงไร
มันเป็นดังขุมพลังให้ฉันเดินต่อ

สิ่งที่ฉันเลือกคือ
เปิดหัวใจที่เปราะบางนี้รับความรักนั้นไว้
และมอบความรักกลับคืนแก่ผู้คนที่ผ่านไปมา

เก็บความกลัวของความคาดหวัง
ความกลัวว่าตัวเองจะเจ็บ
ความกลัวจะเป็นคนไม่ดี เอาไว้
และใช้ห้วงเวลาแห่งปัจจุบันดูแลความรู้สึกทึกอย่างที่เกิดขึ้น

และเชื่อว่าหัวใจเปราะบางจะนำทางฉันไป

ฉันชอบสิ่งที่เธอบอกและเป็นเสียงเดียวกับฉันว่า
ฉันก็พร้อมจะรับผิดชอบต่อทุกเส้นทางที่ฉันเลือกเดิน
แม้จะเจ็บปวด เศร้า เสียน้ำตา แต่ว่ามันก็เป็นสิ่งที่เราเลือก

ขอบคุณความกล้าหาญของเธอ
ที่เดินออกมาบอกกัน ไม่ว่าผลของตอนจบในเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร
ฉันก็พร้อมที่จะเผชิยหน้ากับมันอย่างกล้าหาญ

ฉันเองที่ต้องหัดเชื่่ออะไรซะบ้าง
และขอบคุณที่เธอบอกว่าจะช่วยทำให้ฉันเชื่อ
ขอบคุณที่การสร้างความเชื่อนี้มันไม่ว้าเหว่จนเกินไป

ฝึกอะไร
ก็ค่อยๆ ก้าวไป มันอาจจะคล้ายๆ เดิม
แต่ก็ไม่เหมือนเดิมซะทีเดียว
ฉันยังพร้อมจะเริ่มต้นใหม่
และขออยู่กับความสดใหม่นี้เสมอๆ

ขอบคุณความรู้สึกสดใหม่มนชีวิต

.......

ฉันเดินวนเวียนอยู่บนถนนชีวิตสายเดิม
แปลกเปลี่ยนเพียงแค่วิวรอบกาย
แต่ข้างในคล้ายว่ามันก็เหมือนเดิม

วนมาที่ความรู้สึกเก่าๆ
ที่เราเฝ้าบอกตัวเองว่ามันไม่เก่านะ
ทุกห้วงขณะสดใหม่เสมอ
แต่ลึกๆ ภายในใจเริ่มเบื่อหน่าย
รู้สึกว่ามันวน วนไปวนมา

สุดท้ายทุกสิ่งก็จะกลับไปที่จุดเดิม
นี่เป็นความคิดที่ผิดหรือถูกกันนะ
สิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่นี่
เหมือนเมื่อหวนไปเห็นคนๆ หนึ่ง
ฉันพบว่าใจของฉันแสนเศร้า
ข้างในร่ำไห้
ความรู้สึกเดินทางเข้าสู่หัวใจของฉันแล้วสินะ

ข้างในเริ่มร้องไห้คร่ำครวญ
ดราม่ากับตัวเอง และเข้าใจแล้วว่า
เราไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น
หากแต่เอาเพียงเลือกความทรงจำเก่าๆ บางอย่าง
มาจองจำตัวเองเอาไว้ในห้องแห่งความทรงจำ
ห้องเก่าๆ ที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเดินออกไป

กลัว แม้จะยอมรับกับความกลัวนี้แต่ก็ไม่มีอะไรดีไปกว่า
การนั่งซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง
มองฉันอีกคนที่ยืนหัวเราะอยู่นอกห้อง

คนไหนตัวจริงกันแน่นะ
นี่ไม่ใช่นิยายลึกลับ
เกือบเหมือนคล้ายๆ ความฝันมากกว่า
รอวันที่ฉันจะตื่นขึ้นมา

ได้โปรดยื่นมือของเธอมาอีกสักที
ได้โปรดร้องเรียกฉันซ้ำๆ เหมือนที่เธอชอบทำ
ได้โปรดอย่าละสายตาไปจากฉัน
เพราะฉันอาจจะล้มลง หากเธอไม่อยู่ข้างๆ กันตรงนี้

ความรู้สึกดีดีทั้งหมดนี่มันคืออะไรกันนะ
ฉันอยากจำความรู้สึกดีดีเหล่านี้ให้ได้
แต่มันยากเหลือเกิน
ฉันเกือบไม่ได้ยินเสียงของมันด้วยซ้ำ

หายใจเข้าไว้ ลึกๆ ยาวๆ
ฉันกลัวที่จะจำไม่ได้ว่าเราเคยพบกัน
และนั่นคงเลวร้ายที่สุดเท่าที่ฉันจะทนได้

ความรักของฉัน

ถ้าวันนั้นไม่ได้เจอเธอฉันคงไม่รู้สึกรัก
ถ้าวันนั้นเธอไม่เดินจากไปฉันคงไม่รู้
ถ้าวันนั้นเธอไม่บอกว่าเธอไม่รักฉันคงไม่เข้าใจ
ว่าความรักสำหรับฉันมันเป็นอย่างไร
มันเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน
ขอบคุณเธอที่ทำให้ฉันรู้

ขอบคุณครูที่มาทันเวลาเสมอ มาบอกให้ฉันเดินต่อไป
ถ้าทุกอย่างไม่เกิดขึ้น วันนั้นฉันคงไม่ได้เดินจากมา
ไม่ได้ออกเดินทาง ไม่ได้ตามความฝัน
ไม่ได้รู้ว่าตัวเองฝันอะไร

ฉันก็เคยคิดว่าหากผิดหวังครั้งนี้ฉันคงแย่ และเสียใจมาก
แต่เมื่อมันเป็นความรักที่แท้แล้ว ฉันก็อยากเห็นเธอมีความสุขจริงๆ
แม้ความสุขนั้นจะไม่ได้มีฉันอยู่ด้วย
มันก็ไม่ได้เศร้าเสียใจอะไรอย่างที่เคยเป็น
ฉันเพียงแต่อยู่กับมันอย่างสงบ
สงบที่สุดเท่าที่ฉันจะเคยเจอ

แทบไม่อยากเชื่อตัวเอง
ไม่เคยรู้จักตัวเองที่เป็นแบบนี้มาก่อน
ความรักยังคงอบอุ่นและอบอวล และฉันยังมีพื้นที่มากมาย
ให้กับตัวเอง ให้เธอ และกับเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

คิดถึงบล๊อคที่ไม่ได้อัพ
คิดถึงบ้านที่ไม่ได้กลับ
คิดถึงวันเก่าเก่า 
คิดถึงคนที่จากไปแล้วเราไม่ได้เจอ